Dramoghe

soms vraag ik me af of de houdsbaarheidsdatum van onze relatie is verstreken

Om nog even terug te komen op mijn dramatische afscheid van een maand of vijf geleden..

I overreacted.

‘t Is te zeggen. Op het moment zelf en op het moment van schrijven (zo’n 5 minuten na het gebeuren), bonsde m’n hart in m’n keel en moest ik mij op een stoeltje zetten om niet door mijn knieën te zakken.

Maar achteraf gezien (en na twee soortgelijke voorvallen) is er niets gebeurd. En met ‘niets’ bedoel ik dat er geen gewonden zijn gevallen, geen trauma’s opgelopen en na een paar uurtjes /dagjes was iedereen bekomen van de shock.

What happened.

Ewel..
Hier, at work, hebben wij loketjes. Nu moet je je bij  ‘loketjes’ niet bepaald een zaal met glazen raampjes voorstellen, zoals bij de bank hoor. Neen, bij ons bestaan die loketjes uit een rij tafeltjes, gescheiden door zo’n bureau-afscheidings-muurtjes, voorzien van een pc, met daarrond een paar stoeltjes. En aan die loketjes ontvangen wij ‘klanten’.

Helaas kunnen sommige van die ‘klanten’ ietwat ontevreden binnenkomen.

In de meeste gevallen gaan onze ‘klanten’ iets minder ontevreden buiten, maar soms .. euhm.. ook niet.  En in dit bewuste geval, was dit laatste nog heel lichtjes uitgedrukt.

En ik was nogal onder de indruk. Een mens is niet elke dag getuige van een stortvloed aan doodsbedreigingen.

Alhoewel het meer en meer lijkt voor te komen.

‘t Zal wel aan de crisis liggen zeker?

Dat ik er een hekel aan begin te krijgen, besefte ik ineens.

Aan dat dagelijks treinen.

Niet aan de trein op zich, zelfs niet aan de eeuwige vertragingen of de oncomfortabele zeteltjes. Niet eens aan het tijdverlies of aan die vier uur onderweg zijn (leve de hervonden leeshonger!).

Wél aan – hou u vast – de mensen.

Aan hun ongeduld, hun egoïsme, hun afstandelijkheid, luidruchtig- en onbeschoftheid. Aan hun tics, hun gerochel, gesnurk, gekuch en gesnuif. Aan hun heen- en weer geschuif. Aan hun net te luide mp3-muziek. Maar evengoed aan hun getater en gelach, hun bedeesde of net norse wegkijken bij een ‘goeiedag’.

Ik sta te trillen op mijn benen, mijn handen bibberen alle kanten uit, mijn hart slaat dubbel zo snel als anders en ik krijg geen lucht.

Agressie. En hoe je je helemaal niet kunt verweren als de stoppen bij iemand doorslaan.