Dramoghe

Pffft.

Dan denk je eindelijk jezelf gevonden te hebben, jezelf te kennen, vanbinnen en vanbuiten. Dan denk je van jezelf dat je vertrouwen hebt in jezelf. Dan denk je dat je zelfvertrouwen hebt. Genoeg. Of toch genoeg zelfvertrouwen om jezelf te aanvaarden zoals je bent.

Dan komen ze toch wel af met een wijvenweek zeker. En dan doe je mee, ja, want je vind dat wel een tof concept, zo. Je denkt terug wat leven in de brouwerij/blog (niet deze) te brengen en je bent vanaf dag 1 helemaal mee. Je schrijft een stukje over beautyqueens, meer bepaald diegene die verscholen zit en jezelf en je bent zelfs content van jezelf dat het er op tijd was, dat stuk, en dat het niet eens zó slecht was.

En dan lees je dit.

En daarna dit.

En dan besef je dat “Maskers af”, precies niet je forte is. Dat je het nooit zal kunnen, waarschijnlijk, jezelf blootgeven. Dat je het wel zou willen, eigenlijk, maar dat het zoveel zou kunnen teweeg brengen. In jezelf vooral. Maar dat geef je liever nog niet meteen toe. Dat je eigenlijk het liefst van al keihard “IK OOK!” wil schreeuwen, dat besef is intussen keihard aangekomen. Als een slag in het gezicht eigenlijk.

Maskers af.

Pffft. Fokking wijvenweek.

Ik heb het geprobeerd. Meerdere keren zelfs. Om terug te keren, bedoel ik. Om mezelf weer thuis te voelen op dit blog.

Het is me niet gelukt.

dramoghe is lang een schuilplaats geweest, een soort alter-ego. Een tweede ik. Een ik, die dingen deed en zei die ik in het ‘echte leven’ niet durfde zeggen of doen.
Dit blog was een uitlaatklep voor opgekropte emoties en frustraties, een manier om raad te vragen, zomaar in het wilde weg. Een plaatse om gedachten los te laten. Om reacties te peilen. Anoniem.

Vooral dat laatste was een pluspunt. Een noodzakelijkheid bijna. Kunnen zeggen wat je denkt, zonder je er iets van aan te trekken wat men ervan denkt; het geeft een gevoel van vrijheid.

Alleen..

Ik ben dramoghe ontgroeid.

Ik ben niet meer dat overstresste, onzekere studentje. Ik ben niet meer op zoek naar mezelf. Of toch niet in diezelfde mate. Bovendien heb ik het gevoel dat ik niet meer zomaar álles kan zeggen. Er lezen te veel bekende ogen mee. En ooit-onbekende ogen, die me intussen bijna beter kennen dan ik mezelf.
Ik zit nog wel met vragen, maar die durf ik hier niet meer stellen. Ik heb wel nog twijfels, maar ik ben bang dat ze aan de verkeerde oren zullen komen. En als ik toch nog een probeer om mijn gedachten neer te schrijven, wordt het tekstje tientallen keren bijgewerkt. En uiteindelijk gewist.

Daarom neem ik afscheid. Tot ziens blogvriendjes.

yes!

Posted on: May 21, 2010

 
Eén van mijn favorietjes komt misschien terug!
 
Ik hoop alvast op meer..

Ik kreeg een mail van nieuws.be een aantal weken terug. "Dag blogger", stond er bovenaan. "Hmm", dacht ik. 
 
Val ik daar nog wel onder, onder die noemer "blogger"?  Want écht veel bloggen, dat komt er niet meer van. Zoals elk kieken moet ik nog wel af en toe een ei kwijt, maar de laatste maanden werd er toch niet al te veel gepubliceerd. Toch niet hier. En op een ander eigenlijk ook niet al te veel.
 
Blogger van de week. Daar waren ze naar op zoek. Ik blog niet eens elke week.
 
Diep in mezelf vind ik dat wel jammer eigenlijk, want ik doe dat graag, bloggen. Schrijven. Vertellen. Denken. Maar dan alleen als ik alleen ben. Niet als het vriendje om de haverklap binnenstormt om te vragen wanneer de computer vrij is. Ook niet als hij over mijn schouder staat mee te lezen. Ah nee, natuurlijk niet, deze blog bestaat niet voor hem. 
 
Ik ben tot het besluit gekomen dat ik nog wel blogger ben. Maar 'blogger van de week' worden, dat zou toch een beetje ongepast zijn. Niet?
 
 
 
 

hoop

Posted on: April 14, 2010

Zoveel te vertellen, maar zo weinig inspiratie om het in een schrijfseltje te gieten. Luiheid? Voor een stuk, maar de inspiratie komt ook altijd op het verkeerde moment. Bovendien ben ik er nog niet helemaal uit wat/hoeveel ik van mijn persoonlijke leventje op het net wil zwieren. Vroeger was dat makkelijker. Makkelijk want anoniem. En anoniem is een pluspunt soms.
 
Ik zou graag willen uitschreeuwen dat we (mijn vriendje en ik) eindelijk bijna zo-goed-als-zeker de langverwachtte bouwvergunning voor ons huisje hebben bekomen. Maar eigenlijk mag dat nog niet, want er staat nog niets op papier. En zonder dat papiertje & voordat alle beroepstermijnen zijn verstreken mag je nergens zeker van zijn. Dat hebben we al genoeg mogen ervaren.
 
Maar het ziet er dus goed uit. Nog een dikke maand afwachten voor de officieelheden en dan vliegen we in het werk. Eindelijk kunnen we weer dromen.
 
Alleen dat uitschreeuwen is nog niet mogelijk. Hou het dus stil. Ge hebt het niet van mij.
 

leef nu

Posted on: April 1, 2010

Het leven is kort. ‘t Kan vlug gedaan zijn. Ge moet ervan profiteren zolang ge kunt. Leef elke dag alsof het je laatste is.

Huizenhoge clichés, maar zoals zoveel clichés, de waarheid.

Wie verwacht als hij ‘s morgens zijn vrouw goeiedag kust en de deur achter zich dicht trekt om naar zijn werk te vertrekken dat hij ‘s avonds in een leeg huis zal thuiskomen? Dat hij ‘s middags telefoon zal krijgen met het nieuws dat zij aangereden is door een auto. Opgeschept. Dat ze twee uur later klinisch dood zal worden verklaard en nog eens twee uur later ‘helemaal dood’? Zij, waarmee hij  zoveel plannen had, waarvoor hij zijn pensioen had aangevraagd voor later dit jaar.

Hoe moet je reageren als je het nieuws krijgt dat een ver familielid, dat je nauwelijks hebt gekend, zo plots aan haar einde is gekomen? Hoe erg moet/mag je het je aantrekken? Is het ongepast dat de tranen in je ogen springen bij het verhaal als je elkaar maar een keer of drie hebt ontmoet?

En hoe blij mag je daarna zijn als een paar uur later de geboorte van een achternichtje wordt aangekondigd? Hoe enthousiast en gelukkig mag je het nieuws verspreiden?

Je hoort het vaak. De één wordt het leven ontnomen en een ander leven komt in de plaats. Maar een troost is het niet.

zou ik?

of toch beter niet?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.