EO

Soms voel ik mij net 'het eenzame harten-bureau'. Of een relatietherapeut. Of gewoon therapeut zonder relatie.

Volgens L trek ik mensen met problemen aan. Niet dat ik een probleem-magneet ben of zo, maar wel dat ik diegene ben waarbij iedereen komt zijn hart luchten.

Ik heb er eens over nagedacht en ik ben tot de conclusie gekomen dat ze gelijk heeft. In enkele maanden tijd heb ik van meerdere mensen hun hele levensverhaal gehoord, alle tegenslagen en gelukjes die ze hebben meegemaakt. Alhoewel ik meestal meer tegenslagjes dan gelukjes te horen krijg.
'Vrienden' vertellen me plots hoe erg ze hun ex-vriendin wel missen en hoe moeilijk ze het nog altijd hebben, vage kennissen vragen m'n raad vragen over een moeilijke situatie thuis..

L zegt dat ik goed kan luisteren. Ze heeft gelijk, ze is al vele jaren mijn beste vriendin, als iemand weet dat ik kan luisteren is zij het wel. Maar straal ik dat dan uit of zo? Staat het op mijn voorhoofd geschreven? En het is misschien wel zo dat ik goed kan luisteren, in raadgeven ben ik een complete ramp!

Soms heb ik het er wel mee gehad.
Zoals deze namiddag toen ik dit berichtje kreeg: "Ik kan niet meer. Het wordt me te veel."

Mijn eerste gedachte?
"Aaargh! Nu niet! Denk je dat het hier bij mij altijd rozengeur en maneschijn is!? Dat ik zit te wachten om iemand op te beuren? Ik zit in de blok, hopeloos achter op schema. Ik ben alleen thuis, heb al 3 dagen niemand meer gehoord of gezien en ik heb nood aan affectie!!"

Maar vijf minuten later antwoord ik toch maar: "Ai, dat klinkt niet te best. Vertel eens, wat scheelt er? Is er iets gebeurd?" Waarna een hele sms-conversatie volgt.

Een uur later merk ik dan dat ik NOG verder achter zit op schema en voel ik me schuldig over m'n eerste gedachte van daarnet.

Nog iemand last van emotionele onstabiliteit tijdens examenperiodes?