Is het toeval? Is het het lot?

Gisterenavond kwam ik op de trein naar Gent een vriendje van vroeger tegen. Een vriendje van in mijn allereerste jaartje in Gent, ik denk zelfs van in de allereerste maand in Gent. Een ex-vriendje-vriendje meer bepaald.

Ex-vriendjes tegenkomen is op zich niet zo wereldschokkend, ware het niet dat ik dit vriendje (ik zal de ex weglaten, ik vind dat nogal een stom woord) al vier jaar niet meer heb gezien. Of er toch minstens al vier jaar niet meer tegen gepraat heb, misschien heb ik hem in tussentijd wel ooit al eens in de verte zien lopen.
Soit, ‘k heb hem dus al eeuwen niet meer gezien en net twee dagen nadat hij mij (en de rest van zijn adresboek) zo’n ‘ik verander van emailadres’-mail stuurt en één dag nadat hij mijn beste vriendin op café tegenkomt, kom ik hem tegen op de trein.

Zoals gewoonlijk was het weer speuren naar een plaatsje en toevallig (of toch het lot?) was er naast hem nog een vrije stoel. Wonder boven wonder hadden we eigenlijk nog wel veel te vertellen tegen elkaar en het duurde ook niet echt lang voor we elkaar weer aan het pesten waren.

Vier jaar geleden zat ik op een bijna lege trein naar huis en zag ik aan de andere kant van de wagon een knappe jongen zitten. Toen we uitstapten duwde hij een briefje in mijn hand. Wegens tijdelijke zinsverbijstering stuurde ik hem dezelfde avond nog een mail. Sindsdien noemde hij mij Blue Eyes.
We bleken dezelfde studies te doen (alleen was hij een jaartje ouder), we bleken elke dag dezelfde trein te nemen, we bleken veel te goed overeen te komen en blijkbaar hadden we allebei van dat eerste moment een crush op elkaar. Toch heeft het een jaar geduurd voor de eerste kus er kwam en ongeveer twee weken later volgde ook de laatste.

Tijd heelt alle wonden zeggen ze en het is nog waar ook. In vier jaar kan een mens blijkbaar veel vergeven. Zo blijkt dat B. eigenlijk niet de onsympathieke eikel is die ik in m’n hoofd van hem had gemaakt. En dat hij mij Blue Eyes noemde dat wist ik zelfs niet eens meer. Tot hij het daarnet opnieuw deed.
“Blue Eyes, ik bel je nog wel.”