Het leven is kort. ‘t Kan vlug gedaan zijn. Ge moet ervan profiteren zolang ge kunt. Leef elke dag alsof het je laatste is.

Huizenhoge clichés, maar zoals zoveel clichés, de waarheid.

Wie verwacht als hij ‘s morgens zijn vrouw goeiedag kust en de deur achter zich dicht trekt om naar zijn werk te vertrekken dat hij ‘s avonds in een leeg huis zal thuiskomen? Dat hij ‘s middags telefoon zal krijgen met het nieuws dat zij aangereden is door een auto. Opgeschept. Dat ze twee uur later klinisch dood zal worden verklaard en nog eens twee uur later ‘helemaal dood’? Zij, waarmee hij  zoveel plannen had, waarvoor hij zijn pensioen had aangevraagd voor later dit jaar.

Hoe moet je reageren als je het nieuws krijgt dat een ver familielid, dat je nauwelijks hebt gekend, zo plots aan haar einde is gekomen? Hoe erg moet/mag je het je aantrekken? Is het ongepast dat de tranen in je ogen springen bij het verhaal als je elkaar maar een keer of drie hebt ontmoet?

En hoe blij mag je daarna zijn als een paar uur later de geboorte van een achternichtje wordt aangekondigd? Hoe enthousiast en gelukkig mag je het nieuws verspreiden?

Je hoort het vaak. De één wordt het leven ontnomen en een ander leven komt in de plaats. Maar een troost is het niet.