soms vraag ik me af of de houdsbaarheidsdatum van onze relatie is verstreken

Om nog even terug te komen op mijn dramatische afscheid van een maand of vijf geleden..

I overreacted.

‘t Is te zeggen. Op het moment zelf en op het moment van schrijven (zo’n 5 minuten na het gebeuren), bonsde m’n hart in m’n keel en moest ik mij op een stoeltje zetten om niet door mijn knieën te zakken.

Maar achteraf gezien (en na twee soortgelijke voorvallen) is er niets gebeurd. En met ‘niets’ bedoel ik dat er geen gewonden zijn gevallen, geen trauma’s opgelopen en na een paar uurtjes /dagjes was iedereen bekomen van de shock.

What happened.

Ewel..
Hier, at work, hebben wij loketjes. Nu moet je je bij  ‘loketjes’ niet bepaald een zaal met glazen raampjes voorstellen, zoals bij de bank hoor. Neen, bij ons bestaan die loketjes uit een rij tafeltjes, gescheiden door zo’n bureau-afscheidings-muurtjes, voorzien van een pc, met daarrond een paar stoeltjes. En aan die loketjes ontvangen wij ‘klanten’.

Helaas kunnen sommige van die ‘klanten’ ietwat ontevreden binnenkomen.

In de meeste gevallen gaan onze ‘klanten’ iets minder ontevreden buiten, maar soms .. euhm.. ook niet.  En in dit bewuste geval, was dit laatste nog heel lichtjes uitgedrukt.

En ik was nogal onder de indruk. Een mens is niet elke dag getuige van een stortvloed aan doodsbedreigingen.

Alhoewel het meer en meer lijkt voor te komen.

‘t Zal wel aan de crisis liggen zeker?

Ik ben m’n Google Reader aan het volsteken met blogjes.

Sinds ze op het werk het halve internet hebben geblokkeerd, valt er over de middag anders maar weinig te surfen. Het enige wat er nog te lezen valt bij mijn boterhammetjes met kaas, zijn de artikels op de website van De Standaard en de o-zo-fijne reacties erop.

Joy.

Dat ik er een hekel aan begin te krijgen, besefte ik ineens.

Aan dat dagelijks treinen.

Niet aan de trein op zich, zelfs niet aan de eeuwige vertragingen of de oncomfortabele zeteltjes. Niet eens aan het tijdverlies of aan die vier uur onderweg zijn (leve de hervonden leeshonger!).

Wél aan – hou u vast – de mensen.

Aan hun ongeduld, hun egoïsme, hun afstandelijkheid, luidruchtig- en onbeschoftheid. Aan hun tics, hun gerochel, gesnurk, gekuch en gesnuif. Aan hun heen- en weer geschuif. Aan hun net te luide mp3-muziek. Maar evengoed aan hun getater en gelach, hun bedeesde of net norse wegkijken bij een ‘goeiedag’.

Ik sta te trillen op mijn benen, mijn handen bibberen alle kanten uit, mijn hart slaat dubbel zo snel als anders en ik krijg geen lucht.

Agressie. En hoe je je helemaal niet kunt verweren als de stoppen bij iemand doorslaan.

.. het nieuwste modewoord..

Perceptie. Dat was er ook zo één een tijdje geleden.

.. de vogeltjes zo tegenwoordig al om 6u ontwaken?

Inderdaad! Sinds begin deze week wandel ik ’s morgens niet meer in complete stilte naar de garage, maar wordt ik getrakeerd op een heel concert vogelgezang.. Nog een paar weken en het zal zelfs niet meer donker zijn zeg ik u!

‘t Manic Monday op Vrijdag bij Lilith! En dan zijn we graag van de partij natuurlijk!

1. Wat staat er in het laatste smsje dat je hebt verstuurd?
Oei. Wat had ik ook al weer gekozen? Ooievaars eten superveel, hoe denk je anders dat ze sterk genoeg worden om kindjes rond te brengen..
2. Wat is het laatste eetbare voorwerp dat je in je mond hebt gestoken?
een chocoladetruffeltje
3. Wat is het laatste dat je hebt gecopy paste? (drukt keer op paste voor het antwoord)
Nous vous demandons de bien vouloir pratiquer la main-levée.
4. Wat is de laatste film die je in de cinema hebt gezien? Any good?
Vicky Christina Barcelona. Viel wel mee geloof ik. ‘t Is al een beetje lang geleden en blijkbaar niet indrukwekkend genoeg om er enthousiast over te doen.
5. Wat is het laatste waaraan je geld hebt uitgegeven?
 een choco-de-luxe uit het koffiemachien

.. zou je dat ook voor de rest van je lichaam mogen gebruiken?

Ik begin serieus af te schilferen.

Elke keer als de laatste nieuwe single van dEUS op de radio speelt, denk ik dat ik Jan Leyers hoor..