Dramoghe

De laatste doet het licht uit, ja?

dramoghe — Thu, 24 Jun 2010 10:35:08 +0000

Ik heb het geprobeerd. Meerdere keren zelfs. Om terug te keren, bedoel ik. Om mezelf weer thuis te voelen op dit blog.

Het is me niet gelukt.

dramoghe is lang een schuilplaats geweest, een soort alter-ego. Een tweede ik. Een ik, die dingen deed en zei die ik in het ‘echte leven’ niet durfde zeggen of doen.
Dit blog was een uitlaatklep voor opgekropte emoties en frustraties, een manier om raad te vragen, zomaar in het wilde weg. Een plaatse om gedachten los te laten. Om reacties te peilen. Anoniem.

Vooral dat laatste was een pluspunt. Een noodzakelijkheid bijna. Kunnen zeggen wat je denkt, zonder je er iets van aan te trekken wat men ervan denkt; het geeft een gevoel van vrijheid.

Alleen..

Ik ben dramoghe ontgroeid.

Ik ben niet meer dat overstresste, onzekere studentje. Ik ben niet meer op zoek naar mezelf. Of toch niet in diezelfde mate. Bovendien heb ik het gevoel dat ik niet meer zomaar álles kan zeggen. Er lezen te veel bekende ogen mee. En ooit-onbekende ogen, die me intussen bijna beter kennen dan ik mezelf.
Ik zit nog wel met vragen, maar die durf ik hier niet meer stellen. Ik heb wel nog twijfels, maar ik ben bang dat ze aan de verkeerde oren zullen komen. En als ik toch nog een probeer om mijn gedachten neer te schrijven, wordt het tekstje tientallen keren bijgewerkt. En uiteindelijk gewist.

Daarom neem ik afscheid. Tot ziens blogvriendjes.

yes!

dramoghe — Fri, 21 May 2010 07:19:35 +0000

Kijk!

Eén van mijn favorietjes komt misschien terug!

Ik hoop alvast op meer..

bloggen over bloggen is eigenlijk wel een beetje stom

dramoghe — Wed, 05 May 2010 10:44:20 +0000

Ik kreeg een mail van nieuws.be een aantal weken terug. "Dag blogger", stond er bovenaan. "Hmm", dacht ik.

Val ik daar nog wel onder, onder die noemer "blogger"? Want écht veel bloggen, dat komt er niet meer van. Zoals elk kieken moet ik nog wel af en toe een ei kwijt, maar de laatste maanden werd er toch niet al te veel gepubliceerd. Toch niet hier. En op een ander eigenlijk ook niet al te veel.

Blogger van de week. Daar waren ze naar op zoek. Ik blog niet eens elke week.

Diep in mezelf vind ik dat wel jammer eigenlijk, want ik doe dat graag, bloggen. Schrijven. Vertellen. Denken. Maar dan alleen als ik alleen ben. Niet als het vriendje om de haverklap binnenstormt om te vragen wanneer de computer vrij is. Ook niet als hij over mijn schouder staat mee te lezen. Ah nee, natuurlijk niet, deze blog bestaat niet voor hem.

Ik ben tot het besluit gekomen dat ik nog wel blogger ben. Maar 'blogger van de week' worden, dat zou toch een beetje ongepast zijn. Niet?

hoop

dramoghe — Wed, 14 Apr 2010 12:28:58 +0000

Zoveel te vertellen, maar zo weinig inspiratie om het in een schrijfseltje te gieten. Luiheid? Voor een stuk, maar de inspiratie komt ook altijd op het verkeerde moment. Bovendien ben ik er nog niet helemaal uit wat/hoeveel ik van mijn persoonlijke leventje op het net wil zwieren. Vroeger was dat makkelijker. Makkelijk want anoniem. En anoniem is een pluspunt soms.

Ik zou graag willen uitschreeuwen dat we (mijn vriendje en ik) eindelijk bijna zo-goed-als-zeker de langverwachtte bouwvergunning voor ons huisje hebben bekomen. Maar eigenlijk mag dat nog niet, want er staat nog niets op papier. En zonder dat papiertje & voordat alle beroepstermijnen zijn verstreken mag je nergens zeker van zijn. Dat hebben we al genoeg mogen ervaren.

Maar het ziet er dus goed uit. Nog een dikke maand afwachten voor de officieelheden en dan vliegen we in het werk. Eindelijk kunnen we weer dromen.

Alleen dat uitschreeuwen is nog niet mogelijk. Hou het dus stil. Ge hebt het niet van mij.

leef nu

dramoghe — Thu, 01 Apr 2010 11:35:51 +0000

Het leven is kort. ‘t Kan vlug gedaan zijn. Ge moet ervan profiteren zolang ge kunt. Leef elke dag alsof het je laatste is.

Huizenhoge clichés, maar zoals zoveel clichés, de waarheid.

Wie verwacht als hij ‘s morgens zijn vrouw goeiedag kust en de deur achter zich dicht trekt om naar zijn werk te vertrekken dat hij ‘s avonds in een leeg huis zal thuiskomen? Dat hij ‘s middags telefoon zal krijgen met het nieuws dat zij aangereden is door een auto. Opgeschept. Dat ze twee uur later klinisch dood zal worden verklaard en nog eens twee uur later ‘helemaal dood’? Zij, waarmee hij zoveel plannen had, waarvoor hij zijn pensioen had aangevraagd voor later dit jaar.

Hoe moet je reageren als je het nieuws krijgt dat een ver familielid, dat je nauwelijks hebt gekend, zo plots aan haar einde is gekomen? Hoe erg moet/mag je het je aantrekken? Is het ongepast dat de tranen in je ogen springen bij het verhaal als je elkaar maar een keer of drie hebt ontmoet?

En hoe blij mag je daarna zijn als een paar uur later de geboorte van een achternichtje wordt aangekondigd? Hoe enthousiast en gelukkig mag je het nieuws verspreiden?

Je hoort het vaak. De één wordt het leven ontnomen en een ander leven komt in de plaats. Maar een troost is het niet.

twijfel

dramoghe — Wed, 31 Mar 2010 18:50:16 +0000

zou ik?

of toch beter niet?

En toen bleef het stil..

dramoghe — Wed, 25 Nov 2009 19:10:09 +0000

Inderdaad. Het probleem is.. dat ik niet weet wat het probleem is. Ik ben namelijk een beetje emotioneel instabiel soms. Blijkbaar.

En dan lees ik dit hier en dan flap ik er ineens zoiets uit. En dan heb ik daar drie dagen later spijt van.

Niet dat ik het op dat moment niet meende, want ik meende het wel degelijk, maar ik heb spijt dat ik het eruit gelaten heb. Dat ik het niet voor mij heb gehouden. Dat ik er anderen heb mee lastig gevallen en dat ik het niet zonder meer kan terug nemen. Dat ik niet kan doen alsof ik het nooit gezegd heb. Laat staan dat ik het nooit gevoeld heb.

Want zie je, die dag, toen ik me zó wanhopig voelde dat ik het nodig vond om mijn gedachten zwart op wit op het web te zwieren, diezelfde dag ben ik ook in ‘t echt een beetje losgebarsten.

Stel je vooral geen al te hysterische taferelen voor. Een klein beetje woorden, een beetje veel tranen én ogen-openende-beslissing. Niets spectaculairs. Gewoon. Eén zinnetje. Morgen ga ik werken, ook al heb ik verlof, want ik ben tegenwoordig liever op het werk dan bij jou.

Dat doet de ogen openen blijkbaar. Dan krijg je een geshockeerde blik. En een uitleg. Geen excuses. Gewoon een uitleg. En dan wordt het één en ander uitgepraat. Wat vreemd is, want er zat niet echt iets scheef. Maar blijkbaar zat het ook niet helemaal meer recht.

Dat was alles wat er nodig was om die houdbaarheidsdatum weer een eind op te schuiven. Misschien voor een paar weken. Misschien voor een paar maanden. Maar hopelijk toch voor een heel aantal jaar.

Ik heb dit afgedrukt en in mijn agenda gestopt. En af en toe lees ik het eens opnieuw.

Eigenlijk moet ik toegeven dat ik er heel veel in herken. Mijn vriendje legt misschien niet elke dag een streep tandpasta op mijn tandenborstel, maar als ik ‘s morgens na het douchen half slapend naar m’n handdoek tast, ligt die altijd netjes binnen handbereik. Ook al had ik hem de dag ervoor op de vloer van de slaapkamer achtergelaten.

En als ik beneden in de keuken kom, staat m’n boterhammendoos klaar op tafel. Met de clemantinetjes ernaast. Omdat hij weet dat ik die anders toch vergeet. En elke avond als ik thuiskom, heeft hij de garagepoort al voor me opengezet zodat ik niet uit m’n autootje moet stappen om binnen te raken.

Als ik uitgetelt in de zetel neerplof, komt hij m’n veters losmaken en m’n schoenen uittrekken. En als ik mopper dat ik geen zin heb om af te wassen, dan doet hij de vaat alleen.

Ik schaam me voor mijn eigen woorden. Het liefst van al wil ik ze terug.

wat moet ik hier nu mee?

dramoghe — Thu, 05 Nov 2009 21:49:31 +0000

soms vraag ik me af of de houdsbaarheidsdatum van onze relatie is verstreken

ter verduidelijking

dramoghe — Thu, 03 Sep 2009 08:00:34 +0000

Om nog even terug te komen op mijn dramatische afscheid van een maand of vijf geleden..

I overreacted.

‘t Is te zeggen. Op het moment zelf en op het moment van schrijven (zo’n 5 minuten na het gebeuren), bonsde m’n hart in m’n keel en moest ik mij op een stoeltje zetten om niet door mijn knieën te zakken.

Maar achteraf gezien (en na twee soortgelijke voorvallen) is er niets gebeurd. En met ‘niets’ bedoel ik dat er geen gewonden zijn gevallen, geen trauma’s opgelopen en na een paar uurtjes /dagjes was iedereen bekomen van de shock.

What happened.

Ewel..
Hier, at work, hebben wij loketjes. Nu moet je je bij ‘loketjes’ niet bepaald een zaal met glazen raampjes voorstellen, zoals bij de bank hoor. Neen, bij ons bestaan die loketjes uit een rij tafeltjes, gescheiden door zo’n bureau-afscheidings-muurtjes, voorzien van een pc, met daarrond een paar stoeltjes. En aan die loketjes ontvangen wij ‘klanten’.

Helaas kunnen sommige van die ‘klanten’ ietwat ontevreden binnenkomen.

In de meeste gevallen gaan onze ‘klanten’ iets minder ontevreden buiten, maar soms .. euhm.. ook niet. En in dit bewuste geval, was dit laatste nog heel lichtjes uitgedrukt.

En ik was nogal onder de indruk. Een mens is niet elke dag getuige van een stortvloed aan doodsbedreigingen.

Alhoewel het meer en meer lijkt voor te komen.

‘t Zal wel aan de crisis liggen zeker?

blokkage

dramoghe — Wed, 02 Sep 2009 19:14:33 +0000

Ik ben m’n Google Reader aan het volsteken met blogjes.

Sinds ze op het werk het halve internet hebben geblokkeerd, valt er over de middag anders maar weinig te surfen. Het enige wat er nog te lezen valt bij mijn boterhammetjes met kaas, zijn de artikels op de website van De Standaard en de o-zo-fijne reacties erop.

Joy.