Dramoghe

En vandaag bestond dat avontuur uit congé aanvragen.

Neen, kluchtje. Maar toch, met alle ingewikkelde formuliertjes die ik de voorbije weken al heb moeten invullen, zou je beginnen notities nemen bij de uitleg over het invullen van een verlofbriefje.

Het avontuur waar ik je eigenlijk op doelde is dat er vandaag – natuurlijk net op het moment dat ik naar huis wilde gaan – brand was in de metro. Allé, dat denk ik toch, want er stonden zo’n beetje tien brandweerwagens en ambulances voor de ingang en ik mocht niet binnen. Spelbrekers. Ik moest dus helemaal in mijnen alleen (als in: met 2 collegas) door de donkere steegjes (eigenlijk zijn zelfs de steegjes in Brussel behoorlijk breed eigenlijk) naar het station wandelen. En das gelijk ver! Zeker als je tussen 2 tetterende franstalige collegas loopt en je geen woord begrijpt van heel de conversatie.

Maar alla, lang verhaal kort: ik was zodanig laat thuis dat ik te laat was om nog naar de kookles te gaan. En nu heb ik de nieuwjaarsmenu gemist!

Oh! En ik heb op een dubbeldekkertrein gezeten en der is daar gelijk kweetniethoeveel plaats in! Wel ambetant dat die kromme ruiten  zo fel reflecteren, ik heb verdorie heel de rit naar mezelf moeten zitten kijken…