Dramoghe

Archive for September 2006

Dankjewel!

Advertisements

‘t Was plezant. Wel beetje keelpijn van te roepen. En ook wel elvendertig keer gestruikeld over borduurtjes en scheve tegels en zo. De zingende professor was super! De La Vega ook. En ‘t Hof van Commerce ook. Diene gast van Das Pop zei grappig “dankjewel”. En Stijn Baert zijn micro stond eerst niet aan.

En ik heb jou gezien. Denk ik. En jou ook. Ben ik bijna zeker. Jij bent groot!

Tom, het is nu 1u10.

Een eindje geleden las ik bijXixarro een postje over vroeg opstaan en snoozen met een link naar dit artikel,  “How to become an early riser”.
Awel, dat vroeg ik mij nu ook al een eindje af. Hoe krijg ik mezelf zo ver om elke dag op tijd op te staan, zodat ik nog iets héb aan m’n voormiddag? Een deel van het antwoord zal ongetwijfeld zijn dat ik voor 2u moet gaan slapen.. Dacht ik.

Anyways, buiten de titel had ik van dat engelse artikel niets gelezen en écht m’n best deed ik niet om vroeg op te staan. Tot ik zondag las dat Xix de methode uit het artikel al een hele week succesvol had toegepast.

“Joy!” Dacht ik bij mijn eigenste zelve. “Ik ook! 
Dus maandag zette ik mijn wekkertje om 7u. En om kwart na acht ben ik uit m’n bed gerold en heb ik mogen een sprintje trekken naar de les.
Dinsdagochtend tweede poging, niet overdrijven deze keer: wekker om 8u. Resultaat? Om half 11 opgestaan. Maar deze morgen was ik om half 9 al uit m’n bedje! “Hoera! Ik ben goed bezig!” .. Dacht ik.

Soit, daarnet bedacht ik zo ineens dat ik misschien toch eens dat artikel moest lezen. Blijkt dat ik helemaal niet zo goed bezig ben.

Ik ga opnieuw beginnen met mijn experiment ik. Volgend de regels.
En met een ontbijt iedere dag ook! Dan ben ik direct helemaal vandeneerste keer vreed gezond bezig.
En weet je wat? Ik doe er een avondwandeling bij ook.
En buikspieroefeningen voor het slapen gaan.
En een glaasje water.

Het uitzicht uit het raam van mijn kot is deze namiddag drastisch veranderd. De kotmeneer heeft zich namelijk beziggehouden met de muur van bomen waar ik normaal op uitkijk, te transformeren in een reeks kale stammen.
In plaats van er met een kettingzaag tegenaan te gaan, kozen hij en zijn kompaan er echter voor om met een handzaagje tak voor tak te verwijderen. Efficiëntie troef dus.

Met mijn gsm kon ik er geen scherpe foto van krijgen, dus heb ik mijn webcam maar even door mijn raam gericht. Gevolg: twee minuten saai beeldmateriaal dankzij hun snelle werken..

Eindresultaat.. (met dank aan de fotograaf):
boompje-kap

Ondanks de files onderweg, het feit dat de gps wat moeilijk deed en nog maar eens bleek dat mama geen kaart kan lezen, zijn we vrijdag op onze bestemming geraakt. Iedereen was zelfs nog in goed humeur, wat met een zenuwpees als papa (“volgens mijn planning moesten we om 16u toekomen en we zijn er nu pas om 16u05”) een hele prestatie is.

Mijn broertje heeft ons trouwens het hele weekend “geëntertained” met “vreed grappige” Waal-mopjes. (Let vooral op de “..”) Om jullie een idee te geven van wat ik heb moeten doorstaan, hier een korte bloemlezing:

  • (op de heenrit over de wagen voor ons) “Potverdikke, vuile Waal, zomaar stoppen aan een zebrapad om voetgangers over te laten! Wat denkt die wel? Dat regels er zijn om gerespecteerd te worden!?’
  • (bij het voorbijrijden van een school) “Tsss, 15u en die school is al uit.. niet moeilijk dat hier niemand Nederlands kent.”
    (10 seconden later) “Al moet ik toegeven dat ze wel fantastisch goed Frans kunnen.”
  • (in het dorpje waar we verbleven) “Och! Heb je dat nu gezien! Zomaar op straat goeiedag zeggen aan een wildvreemde!”

Naast een wandelweekendje is het ook wel een beetje een gastronomisch weekendje geworden. We verbleven in een ieniemini, mega ouderwets hotelletje, maar het was er super gezellig en de mensjes waren er vreed vriendelijk en ‘de madam‘ kon verschrikkelijk goed koken! Elke dag twee keer warm eten (en ‘s avonds soep, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert [jammie!]) is mijn maagje echter niet gewoon en dus ziet het momenteel verschrikkelijk af..

Stijf ben ik vreemd genoeg (nog) niet, behalve dan aan mijn armen. Ik denk dat dat het wandelstok-effect is. We hadden namelijk van die megahippe/stoere wandelstokken mee; vreed handig om jezelf mee omhoog te sleuren op een helling! In afwachting van stramme spieren heb ik vanavond niet de tram genomen, maar ben ik van het station naar m’n kot gewandeld.

“Keep up the good work!” roep ik mijzelve toe en wie weet begin ik ooit zelfs nog aan die broodnodige buikspieroefeningen..

In de mailbox..

Ik kan zolang naar je staren
zonder dat je mij dan ziet
ik kan strijken door je haren
maar mijn vingers voel je niet

ik kan verdrinken in je ogen
ik kan je meenemen waarnaar ik ga
en al zou je me best mogen
je weet toch niet dat ik besta

ik kan zolang tegen je praten
zonder dat je me horen zou
en ik weet dat het je koud zal laten
als ik zeg dat ik van je hou

 

Woord voor woord gemeend..

 

beste onbekende
maak je alsjeblieft bekend
blijkbaar ken jij mij wel
maar ik heb geen idee wie je bent..

Na een hele week les introductie heb ik volgens mijn oudertjes wel een weekendje vakantie verdiend. Deze namiddag komen ze me dus in Gent ophalen en vertrekken we naar de Ardennen. Wandelen.
Met mijn conditie wordt het een weekendje afzien en daarna nog een weekje stijf zijn ook.

Maar voor het zover is moet ik nog de afwas van de hele week doen en m’n valies maken. En dat in amper een uurtje tijd.. Stress!