Dramoghe

Hopeloos

Posted on: October 4, 2006

Ik begin er hoe langer hoe meer van overtuigd te raken dat ik nooit afgestudeerd raak.

Ik was dit academiejaar vol goeie moed begonnen. Het zou mijn laatste jaartje worden, amper 13 weken les en daarna nog vlug eventjes stage doen en een projectje verwezenlijken..

Intussen blijkt al dat, hoewel ik maar 20 uurtjes per week les heb, ik enorm veel werkjes, groepswerkjes, projectjes, lesvoorbereidingen en presentaties moet doen. En ik haat presentaties! Ik haat voor de klas staan. Ik haat voor een groep spreken!

Ik heb er het zelfvertrouwen niet voor. Ik mag dan nog zo goed weten wat ik wil zeggen, ik mag dan nog zo goed mijn dossiers kennen en oefeningen kunnen verklaren,.. eens ik daar vooraan sta met al die ogen op mij gericht klap ik dicht.
Ik struikel over mijn woorden, herhaal drie keer hetzelfde, krijg een hoofd zo rood als een tomaat en sta te trillen op mijn benen. Idem voor mondelinge examens.

Idem voor sollicitaties ook. Twee zomers terug, toen ik voor de zoveelste keer te horen kreeg dat ik herexamens had, was ik het beu. Ik zou wel werk zoeken en stoppen met studeren. Een job aan ‘t stad zag ik wel zitten, saaie administratieve werkjes liggen mij wel. En dus deed ik examens mee. Preselecties? Geslaagd. Gemeentewet? Geslaagd. Verslag en opinie schrijven? Geslaagd. Computer? Geslaagd. Met verve geslaagd trouwens iedere keer, ik had de beste resultaten uit meer dan 400 kandidaten. Mondelinge proef? Euhm… *klapte volledig dicht*

Ik ben hopeloos.

Zaterdag moet ik trouwens op gesprek voor m’n stageplaats. Ben al benieuwd wat dat zal geven..

13 Responses to "Hopeloos"

Je mag dat niet zeggen dat je hopeloos bent, want dat is helemaal niet waar en dat weet je…

En moest ik je ergens mee kunnen helpen, je weet waar ik te vinden ben. Ik doe dat met plezier voor je.

Ik was dat vroeger ook en zie nu, ik doe niets anders dan voor mensen spreken en over mijn woorden struikelen :)

Het is beginnen beteren toen ik het me niet meer aantrok als ik een woord niet kon vinden of als ik erover begon te struikelen. En ook door gewoon stiltes in te lassen om mezelf terug wat rust te gunnen.

Succes!

Maak vuisten met je voeten, beeld je publiek in in hun adamskostuum en wandel je presentatie/gesprek tegemoet met een flinke ‘fuck it’-attitude. Werkt bij mij nog altijd.

Ik heb daar vroeger veel problemen mee gehad, en soms nog, ttz als ik heel erg moe ben. Doorgaans heb ik daar niet meer zo’n problemen mee. Beter nog, de meesten vinden mij geweldig als ik voor een groep moet spreken :-) Ook sollicitatiegesprekken doen me niets: they call me mister confident!

Hoe komt dat? Knop omdraaien. Ik speel de rol van een zelfzeker iemand als ik voor een groep moet spreken. Ik speel die rol terwijl ik zelf ongeveer drie meter achter mijn masker sta, ttz zo begin ik toch. Na ongeveer drie minuten speel ik geen rol meer, maar ben ik zo op dreef dat ik gewoon mezelf ben. En weet je wat het beste is? Hoe meer je voor zo’n groepen hebt gesproken, hoe zelfzekerder je wordt en hoe makkelijker het begint te gaan. Om eerlijk te zijn, ik denk niet dat ik de voorbije jaren nog een rol heb moeten spelen. Ik weet gewoon dat het me lukt…tenzij, uiteraard, ik zeer vermoeid ben.

Ik ben daar dus ook niet goed in. Ik weet dat ik iets perfect snap en onder de knie heb en ik kan het persoonlijk aan iemand heel goed uitleggen maar voor een groep durf ik ook dichtklappen. Het probleem is dat het de ene keer heel goed gaat en de andere keer loopt het totaal verkeerd.

Wat ik wel geleerd heb is dat je zoiets echt kan trainen. Je begint eerst in een vertrouwde omgeving (je kot bv.) en voor een miniem publiek (1 of 2 man ofzo, meer niet). Het belangrijkste is dat je vanaf dan al oogcontact maakt. Ik vind dit nog altijd het moeilijkste. Eenmaal dit lukt breid je stilaan je publiek uit en maak je de stap naar een andere omgeving.

Dit is de theorie, ik moet eerlijk zijn, ik heb het nooit gedaan. Enkel het feit van oogcontact maken heb ik stilaan geleerd en dat heeft me echt wel een stuk vooruit geholpen. Ik wil trouwens gerust publiek komen spelen als je dat vooruit kan helpen ze.

Ik heb 7 jaar ‘gestudeerd’ voor een diploma van 3 jaar. Ik heb een paar keer serieus op het punt gestaan om te stoppen. Maar ‘k ben nu verdomme content dat ik doorgedaan heb. Als ge een dosis peptalk of gewoon een stevig gesprek nodig hebt, ge weet me te vinden é.

Het betert wel hoor. Ik ben daar ook zo geen crack in maar als je je werk een tijdje doet wordt je automatisch zelfverzekerder.
Er bestaan daar trouwens ook interessante vormingen voor hoor. Dat noemt dan spreken in het openbaar. Je bent daar met 10 man en je moet een soort van voorstelling geven die ze opnemen met camera en nadien bespreken. Ik ben daar ook niet zot van maar ik zou het heel graag volgen. Ik denk echt dat je met een paar tips (goede structuur, oogcontact met publiek, …) al een veel betere presentatie kan geven.

Succes met je gesprek. Hopelijk valt het enorm mee en put je er moed uit!

Ik kan me wel vinden in de meeste reacties hier, je moet er gewoon naar toe gaan met een zelfzekere mentatiteit.
Ik weet dat dat niet simpel is.

Ik heb eerder dit jaar een cursus solliciteren gevolgd, en een van de dingen die ze ons daar wijsgemaakt hebben was “fake it till you got it!” Als je niet zelfzeker bent, doe dan alsof, dat is de beste manier om het te trainen.

Ik heb het voor mijn gesprek eerder deze week ook gedaan. Het probleem bij mij is dan echter dat ik nodeloos begin uit te weiden en daardoor dingen zeg die ik niet altijd wil zeggen. En daardoor dingen prijsgeef waarop ze moeilijke vragen kunnen stellen. Waardoor ik mezelf dan heb vastgepraat.
En das dus ook niet de bedoeling, daar moet ik nog wat aan werken…

Mijn 2de deel in mijn sollicitatieprocedure is ook een technische presentatie geven. Voor mensen die wss er meer van weten dan ik. En dan lastige vragen mogen stellen. Ik kan je verzekeren, I’m shitting my pants here. Maar ik ga ervoor en ik ga dat goed doen!

Das dus ook belangrijk, jezelf overtuigen. Op die sollicitatiecursus was dat ook ter sprake gekomen. Je sleept een hoop dingen uit het verleden mee, en het kan dat een slechte ervaring uit het verleden ervoor zorgt dat je nu er schrik voor hebt. Het is dus de zaak van effe tot rust te komen en je onbewustzijn te kalmeren. En dat is hetgeen je moet overtuigen, want als die niet op zijn gemak is, dan kan de rest ook niet deftig meer functioneren.

Kort samengevat : Jezelf kalmeren, en jezelf overtuigen van je eigen kunnen, en dan komt dat dik in orde…

Tot zover de kleine psychologie-les van vandaag :)

Oh ja, en als het dan toch een tikkeltje zou tegenvallen, mag je vooral de moed niet verliezen! Nee, effe kijken wat je eruit kan leren en dat meenemen naar de volgende keer…

Ik ken da, ik doe het ook niet graag.
In ieder geval succes met dat gesprek!

Toen ik in mijn tweede kandidatuur voor het vak communicatievaardigheden mijn eerste presentatie moest geven voor een groep, stond ik te beven en dat was echt een ramp. Ik was op dat vlak zeker de slechtste van heel de groep. Ik wou dat absoluut nooit meer meemaken, zeker niet als er wat op t spel staat. Ik ben toen ook studentenvertegenwoordiger geworden en ben meer zelf vooraan gaan staan om een woordje uitleg te geven of iets aan te kondigen. De eerste keer dergelijke aankondiging was meteen voor een groep van 300 man, met knikkende knieën. Sindsdien is het er alleen maar op vooruitgegaan. Zoals Nicodemus zegt, knop omdraaien en verstand op nul. Gewoon net boven de hoofden van je publiek kijken, naar een punt achterin de zaal, en eens je wat op dreef geraakt bent, kan je af en toe al eens wat meer oogcontact maken.

Gaan met die banaan! Op je blog alles eruit flappen tegen wildvreemden en irl niet, dat kan niet he ;-)

DE beste remedie om niet dicht te klappen en ervoor te gaan is het volgende:

Er gewoon van uit gaan dat jij het 100x weet dan diegene voor wie je spreekt. Jij hebt immers x tijd aan het werk/studies/eender wat bezig geweest en de anderen zitten er juist om van jou bij te leren.

Begin me die ingesteldheid aan een presentatie en het verloopt gegarandeerd van een leien dakje.

hey doorbijten meid, voor je het weet zwaai je naar iedereen met dat diploma in je hand ;-)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: