Dramoghe

A day in a life

Posted on: October 18, 2006

Ziekenhuizen zien er overal hetzelfde uit. Muren waar je liever niet aankomt, lelijke blinkende vloeren, veel te veel mensen die heen en weer rennen naar god-weet-waar en er hangt natuulijk ook altijd een geurtje. De enige echte uit-duizenden-geuren-herkenbare ‘ziekenhuisgeur’.

Dokters laten altijd op zich wachten. Ook al heb je een afspraak, ook al kom je een kwartier te vroeg, altijd moet je minstens een half uur wachten voor je bij de dokter binnen mag. En altijd ben je op tien minuten buiten. Niet dat je niet geholpen bent ofzo, je weet wel wat je moet weten (of de dokter weet wat hij moet weten), maar toch.. Drie kwartier wachten en tien minuten consultatie.. het steekt. Zeker als je drie uur onderweg bent in de ochtendspits en dus om 7u moet vertrekken om er op tijd te geraken.

Parkeerplaatsten staan altijd vol en mama’s vinden er nooit zonder hulp hun auto terug. Mama’s vinden ook atlijd bijzonder moeilijk de weg naar huis (in dit geval kot) terug. En dan komt het wel eens voor dat je een eetgelegenheid passeert die ze herkent en dat je samen gezellig iets gaat eten. Met stokjes.

En natuurlijk koffie achteraf.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: