Dramoghe

Archive for December 2006

Ziek worden tijdens de blok of er vlak voor.. ik heb precies een abonnement.

Deze morgen was ik al vroeg naar Gent vertrokken om mijn kot nog wat leger te maken en om deze geïnteresseerde mens een rondleiding te geven. Nu ja, rondleiding, hij kwam eens kijken dus. ‘t Was gene misse jongen trouwens (zelfs mijn mammie was onder de indruk), maar een huurcontract heeft hij (nog?) niet getekend.

Anyhow! Afgezien dat ik heb! Ik voelde me al een paar dagjes was slapjes, maar vandaag werd ik bij de minste inspanning al duizelig, en als je constant een trap op en af moet lopen is dat niet echt ideaal.

Toch maar een bezoekje aan de dokter gebracht dus en die vond het niet echt vreemd dat ik duizelig was.. gezien ik een bloeddruk had van  bijna 9 over 6 (dat is zeer laag ja). Bloeddrukverhogende pillekes gekregen en ook iets van antibiotica want ik had nog een infectie ergens ook.

Jaaaaa mannekes! Heeft er al Iemand ooit eens een allergische reactie gehad op antibiotica? Ik nu dus wel. Rooie vlekjes. Jeuk! Heel erg veel jeuk! En ik had ook plots geen stem meer, maar dat had daar niets mee te maken blijkbaar.

Ik ben een sukkelaar ik.

En ik heb een avondje Bauhaus moeten missen. Hopelijk moet ik morgen geen kerstetentje missen. Ik heb intussen wel al m’n draadloos internet goed kunnen testen. Ikke verslaafd? Naaaaah.

Tot na nieuwjaar ergens!

Vandaag heb ik er niet echt veel zin in. En wat doet een mens als hij geen zin heeft om te studeren? Thuis de mama en de papa en het broertje lastigvallen! En draadloos internet uittesten!

Hoera! Het werkt!

Het is zover. Ik heb mijn allerlaatste lesje achter de rug. Ééntje dat bestond uit een presentatie en fake sollicitatiegesprek. In het frans. Maar het is voorbij nu, vanaf nu geen schoolbankjes meer voor mij, of het is om er examens op te maken, want daar ben ik natuurlijk nog helemaal niet vanaf.

Vanavond komen de mammie en de pappie naar Gent met den voiture zodat ik al mijn boeken en cursussen in één keer mee naar huis kan nemen. Ik neem namelijk voor een paar weekjes afscheid van mijn teergeliefde kotje en Gent om bij mijn oma’tje in te trekken om te blokken.

Blokken bij oma is altijd een festijn. Elke middag lekkere eten (smaakt altijd dubbel zo goed als thuis), dessertje, koffie met koekskes  in de namiddag,.. en tussendoor studeren hé. En goed dat dat zal gaan! Niemand die stoort, geen prutsgerief in de buurt, geen internet, .. Helemaal geen afleiding dus.
Ik zie het al volledig zitten!

 

We worden dagelijks een dagje ouder. Daar valt slechts op één manier aan te ontkomen, maar die manier mag ik niet vernoemen omdat mijn vennoot houdt van een hoog bezoekersaantal. Massa’s mensen komen mij dan ook vragen: “Boudewijn-Jan, wat is de manier om aan het dagelijks een dagje ouder worden te ontsnappen? Vertel het mij alstublieft!” En dan zeg ik het ook natuurlijk. Tenzij ze deze blog lezen dus. Verder heb ik niets te melden.

De vraag die ongetwijfeld op jullie zwoele lipjes brandt is: “Waarom schrijf je hier dat je niets te melden hebt? Dat is hier ‘Het Laatste Nieuws’ niet maar een kwaliteitsvolle blog.” De eerste zin, die toevalligerwijs een vraag is zal ik straks bantwoorden maar ik zal beginnen bij de tweede zin, die ook geheel toevalligerwijs geen vraag is, doch integendeel: een mededelende zin. Die tweede zin laat ik geheel voor jullie rekening omdat we geen negatieve reacties willen van ‘Het Laatse Nieuws’-sympathisanten. De eerste zin, de toevallige vraag, zal ik door middel van een rationeel denkpatroon beantwoorden. Het rationeel denkpatroon dat ik zou willen toepassen is een gevallenstudie. Ons levensbeschouwlijk vraagstuk valt dus uiteen in twee gevallen. In het eerste geval ik beken dat ik niks te zeggen heb en in het tweede verzwijg ik dat ik niks te zeggen heb.

Stel dat ik vandaag niet had meegedeeld dat ik niets te zeggen had. Verschillende mensen zouden dagen ongerust zijn en tevens uren liggen woelen in hun bed (uit ongerustheid dus). De onzekerheid zou hen immers van binnenuit verteren en dat is niet bevordelijk voor hun gemoedstoestand, wel in tegendeel: het is slecht voor hun gemoedstoestand en daardoor worden hun kinderen, al dan niet bewust, mentaal en misschien ook wel fysiek mishandeld, wat dan weer enkele verloren generaties oplevert die de economie niet kunnen stimuleren waardoor de generaties na de verloren generaties in materiële armoede moeten leven, met als gevolg dat ze ‘Het Laatste Nieuws’ niet meer kunnen kopen. En dat zouden we toch niet willen hé?

Het alternatief lijkt misschien nog erger. Doch na nader onderzoek blijkt dat het alternatief helemaal niet erg is. Sterker nog: het is een plezierige ervaring die we maar zelden meer meemaken. Geen dank trouwens.

Groetjes van mezelf en de verloren generaties.

Dom, dommer, domst.

(YouTube, geluid zonder beeld. En het duurt ook wel enorm lang.)