Dramoghe

Archive for January 2007

Maandagmorgen. Ik zit (alweer) in de trein. Een pijnlijk afscheid is about to take place. Vandaag zie ik mijn kotje voor het last. Ik heb een date met Bram, de ongeloofelijk schattige jongen die mijn kot gaat overnemen. Een oproep/zoekertje plaatsen op mijn blog is inderdaad een zeer snelle en efficiënte manier gebleken om potentiële huurders te vinden.

De trein is altijd een beetje reizen, maar ook de bus nemen is een heus avontuur.
Ik moet van bij mij thuis een dikke tien minuten stappen naar de bushalte en zelfs op dat korte eindje ontstaat al eens een ademtekort. Coach potato. Geen conditie. Wordt zelfs van wandelen moe. I confess. miniconversatie. Papa zegt altijd dat mama e tote om tegen te babbelen heeft en ik denk dat ik daar ook iets van heb meegekregen.

Ik ben dus in sneltempo (ik heb nogal de neiging om te laat te vertrekken) onderweg naar de bushalte als ik in het laatste rechte eind, op het eind van de straat, een peetje zijn huis uit zie komen en naar de brievenbus sloffen.
“No problemo” denk ik nog bij mezelf, “tegen dat ik daar ben is hij alweer binnen en geen mens zal gezien hebben hoe ik loop te puffen.

Ja tarara!

Dat peetje had mij natuurlijk al van verren zien afkomen. “Aha!” dacht hij zeker bij zijn eigenste zelve, “Aha! Volk! Leven! Zou het spreken ook?”. Dus bleef ie staan morrelen aan zijn brievenbuske. Open – dicht – open – dicht. En nog eens open en dicht.

“Goeiemorgen!”  Goedhartig kind als ik ben groet ik hem met mijn laatste restje adem terug.
“Moet je nu eens kijken!”  Hij wappert met zijn aldigazetje voor mijn neus. “Voa azoa e klein diengsje moet de facteur tegenwoordig buuten kommen!”
Jaahaaa.. Ik trek een sprintje naar de bus..

In de bus staat de lokale busnar vooraan de chauffeur te entertainen. De mp3-speler brengt redding. Als ik uit het raam kijk zie ik niets dan vuile spetters op de ruit. Bij elke halte stappen meer oude mensjes op.
Tot ineens zo’n oud besje opstapt. Voetje voor voetje schuifelt ze vooruit, met twee krukken om zicht te ondersteunen. Ik sta mijn het beste plaatsje van de bus af en wring mij naast een nogal redelijk gevaarlijk uitziend breedgeschouderd manspersoon.

Ik hoor hem iets zeggen, zet m’n muziek stil en na een zeer elegant “eh?” herhaalt hij zijn zin.   “Je disais que vous êtes gentille.”   Ik had bijna met mijn ogen gerold, maar ik heb mij kunnen inhouden. Wat volgt is een busrit “frans voor beginners”.

Besluit: mijn frans is belange zo slecht niet als mijn lector altijd laat uitschijnen!
En ook wel: ik èn e totje vo tegen te klapn!

Ik denk aan wat je voelt
Ik denk aan hoe je lacht
Ik denk aan al die liefde
die jij me hebt gegeven
En wat jij verwacht
Aan wat je van me denkt
En hoe je voor me leeft

Ik ontwijk je ogen
Als ze mij willen doorgronden
Telkens als ze naar me kijken
Zorg ik dat ik ze net mis
Als je voor me staat
Vlucht ik steeds weer in je armen
Zodat ik niet kan verraden
Wat de waarheid is

[…]

Hoe vertel ik iemand
Dat de aarde niet meer rond is
Dat de vogels niet meer vliegen
En de zon niet langer schijnt
Hoe vertel ik jou
Dat het leven dat je leefde
En de liefde die je voelde
Binnenkort verdwijnt
Je raakt me kwijt
De waarheid

met dank aan Marco

Stoptreinen zijn fantastisch. Vooral als je tijd hebt, zoals bijvoorbeeld op een zonnige winterdag na een succesvol examen. Gent – Brugge.

Lekker warm achter de ruit, de zon prikt een beetje in m’n ogen, de mensen om me heen zitten te soezen en buiten het geluid van de trein zelf (duh!) en het ristelen van papier is het stil in de wagon.
Ritselend papier van het enorm dikke boek van de mevrouw met de knalrood gestifte lippen en pikzwaard haar. Lelijk als de nacht, dat wel, maar toch een zeer indrukkendwekkende madam.

Tussenstop twee. Landegem. De trein kreunt en steunt en puft en zucht en blijft een halve minuut stilstaan. Niemand stapt af. Niemand stapt op. De trein zet zich met een schok terug in beweging.

De zon is plots verdwenen en als ik naar het voorbijtrekkende landschap kijk zie ik dat alles wit is. Sneeuw!

Spelende kindjes op het volgende perron. Een mini-sneeuwmannetje hebben ze gemaakt. Mini, want zo indrukwekkend dik is de sneeuwlaag niet.
Zou er thuis ook sneeuw liggen? Vanmorgen lag er toch niets?

Bellem is witter dan wit. Sneeuw zo ver ik kan kijken. Zelfs geen voetstapjes op het perron. Zouden hier eigenlijk meer dan twintig huizen staan?

De gracht die langs het spoor ligt is bevroren.. gesmolten.. bevroren..

Vlak voor Aalter is de bestuurder van een gele sportauto in de berm gereden. De serieus steile en bevroren berm. De neus van zijn wagen is een flink stuk korter geworden.

Ik leun achterover en sluit m’n ogen. Plots is het zomer. Ik zit op een terrasje met een grote dame blanche met chocoladesaus en.. *** Boemeltreinen zijn fantastisch maar ze remmen soms nogal bruusk.

De mevrouw met de rode lippen en het zwarte haar stapt uit. Als de trein vertrekt zwaait ze nog even – ik moet leren onopvallender staren – en ik zwaai terug.
Meeting people is easy” zouden ze bij Radiohead zeggen. En ze hebben gelijk. Radiohead heeft overigens altijd gelijk.

Tijd voor een soundtrack bij het landschap! Ik steek de oortjes van m’n mp3-speler in m’n .. euh .. oren. Oostkamp = 15 Step (Radiohead). Brugge = Tracy Chapman. Eindbestemming bereikt. M’n humeur heeft er deugd van gehad.

De trein, das altijd een beetje reizen.

Ofzo

Posted on: January 25, 2007

stemmen
in m’n hoofd
woorden
om me heen
in m’n hart
blijft het stil
en dat is net
wat ik niet wil

Batterij voor Sony Ericsson K300i (Standard Battery BST-35).

De mijne is namelijk kapot. Snif. Snik. Snotter.

Oh trouwens, ik heb mijn examen vanmorgen fantastisch goed gekunnen! Applaus voor mezelf! Extra goeie moed voor mijn allerlaatste examen morgen. Het is toegestaan om voor mij te duimen. Zo rond 15u ongeveer. Bedankt!

Zet ik net na jarenlange een jaar afwezigheid nog eens het forum van ‘t school open en wie zie ik daar all over the place?  Greet!

Sjongejonge.

Een mens maakt toch iets mee in z’n leven.

Ik ging hier just een fantastische vertelling doen over iets vreed interessants.. maar  ik ben het kwijt.

Sorry.