Dramoghe

Archive for February 2007

Aan allen die mijn lay-out maar niets vinden: dikke pech! Ik vind uw lay-out eigenlijk ook maar niets, gij daar met uw niet-deftig-afgewerkte-hoekskes. En gij kent daar dan nog iets van. Ik heb mijn lay-out gekozen uit dat wordpress-gallerij dingske, ik vind het een schoon en als het u niet aanstaat moet je maar feeds lezen in plaats van hier te komen kijken. Met dat gereutel hele dagen. Je bent ervan overtuigd dat ik het mij niet aantrek en al, ewel, je hebt het mis. Ik trek het mij wel aan. Zo’n seutekaba ben ik wel. Maar vandaag niet. Vandaag gaat het niet zo goed. Vandaag heb ik zin om iemand pijn te doen.

Eigenlijk had ik zin om mezelf pijn te doen, maar ik dacht ineens aan een smsje dat ik een paar uur eerder kreeg. Ik zou eigenlijk beter iemand anders pijn doen. Met al die zelfdestructiviteit maak ik alleen mezelf kapot weetjewel. En je mag nog zo hard met de puntjes van een schaar in je arm duwen, de pijn in je hoofd en je hart gaat er toch niet door weg. 

En maar bleiten en maar bleiten. En maar in je kussen bijten van frustratie. En maar roepen en tieren in je hoofd en tegelijkertijd stilletjes in je bed liggen luisteren naar je mp3 speler op het hoogste volume om de stemmetjes in je hoofd het zwijgen op te leggen. En maar herhalen dat je geen halve seconde langer thuis gaat wonen dan noodzakelijk is, dat je met je eerste centjes alleen in een appartementje gaat trekken waar je doet wat je wilt wanneer je het wil hoe je het wil.

En waarom? Om de zoveelste banale ruzie met je ouders en je broertje? Neen gij. Omdat je niet gelukkig bent. Omdat je het zonnetje in huis bent, de vrolijke van de vriendjes en vriendinnetjes, de eeuwige positivist, het luisterend oor, de crappy raadgever. Omdat je al die dingen graag doet, er plezier van hebt. Omdat je hart er warm van wordt. Van vriendjes en vriendinnetjes opbeuren. Van overal de positieve kant van zien. Van verliefdheden en flirtgedoe. Je leeft op verliefdheden en flirttoestanden. Je leeft van gesprekjes met zagemensen op de bus en op de trein. Van bouwvakkers die fluiten als je passeert. Je hebt ze nodig. Ze maken je gelukkig. Dacht je.

Nee! Je weet het zeker! Je leeft op die kleine prietprutplezantigheden. En verliefdheden en flirtgedoe. En dan wordt je ziek. En dan zijn er een tiental dagen geen verliefdheden. Geen flirtgedoe. Geen gesprekjes. Niet met vreemden, niet met vrienden. Geen onnozeligheden. Geen zattigheden.
Dan zijn er de kleine ergernisjes, de kleine verdrietjes. De gedachten en herinneringen. Herinneringen aan kleine plezantigheden en grote verdrietjes. Aan oude wonden en niet verwerkte complexen. Aan donkere tijden en overwonnen depressies. Dan is er ineens dat gevoel van herkenning. Dan is daar ineens die angst om terug te vallen. In dat oneindige diepe zwarte gat. 

En dan bleit je en dan bijt je. En dan besef je dat het niet dat eindeloos studeren en naar de les gaan was dat je leven in z’n greep had. Dat ‘de grote ommekeer’ in je leven er niet plots zal zijn door stage doen of te gaan werken. Dat je nooit tevreden zal zijn. Dat je wilt wat je niet hebt en wat je hebt niet wil. Dat dat altijd zo zal zijn. Dat je een grote egoïst bent. Dat niet alleen jouw leven om jou moet draaien maar ook dat van iedereen rondom je. Dat je niet bang bent voor ‘de reacties’ van anderen, maar wel dat ze zouden reageren zoals jij. Dan denk je na over wie je bent en wat je bent en waarom je zo bent. En je weet waarom je zo bent. Maar niemand anders weet het. Want jij bent Miss Mystery. Niet omdat je zo graag mysterieus wil zijn, maar uit gewoonte. Jaren terug trok je jezelf terug in stilzwijgen, het is als een tweede natuur. Praten is moeilijk geworden.

Advertisements

Van een off-day gesproken.. gisteren was er wel één. Alhoewel. Alleen de avond viel nogal dik tegen. Nu ik erover nadenk.. ik herinner me niet eens meer wat ik gisteren heb gedaan. O jawel. Tennis gekeken. Justine Henin heeft Mauresmo verslagen. Hiep hoi.

Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Wel over het feit dat ik er gisterenavond een beetje doorzat. Mezelf in slaap huilen en zo, ‘t is niet iets dat ik elke dag doe. Of elke week. ‘t Is dat m’n laptop al uitgeschakeld was of u had hier het zieligste stukje tekst ooit kunnen lezen. U had mijn diepste geheimen geweten. Mijn donkerste hersenkronkels. En dan had ik u moeten vermoorden. Vanzelfsprekend.

U heeft geluk gehad.

Wa scheelt er met under? Isdadier niet meer interessant of is mijn statistiekentellerke kapot? Sjeus! Doet er iets aan hé!

Vol goede moed stap ik uit m’n bedje. Tegen vanavond ga ik genezen zijn..
Helaas. Zoals de dokter voorspelde heb ik nog steeds een hoofd vol watte, ik blaf nog als een hond en ik kan niet zonder m’n puffertje. Mijn oor is ook nog bijlange niet onontstoken.

Schijt!

Ik ga dus mijn eerste dag stage missen. Van een goeie eerste indruk gesproken.. Ik besluit de schade te beperken en mijn afwezigheid ruim op voorhand aan te kondigen. Met knikkende knieën en trillende handen neem ik de telefoon. Ik ben geen held in van die dingen. Liever had ik m’n moeder laten bellen, maar qua eerste indruk zou dat ook niet echt ideaal zijn. Trillende handen en knikkende knieën dus. Al zou dat ook door de lage bloeddruk kunnen zijn.

* Hallo, met X
Ik stotter een eind weg. Dat ik ziek ben. Dat ik had gehoopt genezen te zijn. Maar dat dat dus niet zo is. Dat de dokter zegt dat ik best nog een dag langer thuisblijf. Dat ik het zeer verveldend vind dat ik al meteen m’n eerste dag niet kan komen..

* Ik hoor het aan je stem dat je ziek bent! Blijf jij inderdaad maar thuis en rust uit. Weet je wat hé? Blijf direct de rest van de week thuis. Anders kan je hier nog andere mensen aansteken ook. Kom maar vandeneerste keer maandag pas. Als herboren. Goed?

Euhm? Ja zeker? Sjeus! Zo vriendelijk en al! En daarvoor loop ik dus een uur zenuwachtig heen en weer voor het telefoontoestel! Bij wijze van spreken. Want na een halve minuut heen en weer wandelen wordt ik al duizelig. Maar soit. U weet wat ik bedoel.

Amper. Maar toch.

Vandaag eindelijk mijn eerste (zo goed als) koortsloze dag gehad en ik voelde me meteen alweer genezen. Totdat ik vanmiddag mijn garnaalkroketjes uit de frietpot wilde gaan vissen en helemaal duizelig werd en uiteindelijk languit op de vloer belandde. Niet dat ik flauwgevallen ben ofzo. Dat op de vloer gaan liggen dat was ter preventie van het flauwvallen.

Deze namiddag de huisdokter nog eens laten komen en blijkbaar zijn ook mijn luchtwegen geïrriteerd en heb ik er een oorontsteking bovenop.

Happy happy joy joy.

Woensdag moet ik normaal aan mijn stage beginnen. De dokter heeft er niet al te veel vertrouwen in dat dat ook effectief zal gebeuren. Feit dat ik bijna in zijn armen in mekaar zakte zal natuurlijk ook niet echt geholpen hebben om hem van het tegendeel te overtuigen.

Ziek zijn sucks. Zeg dat ik het gezegd heb.

de griep

You Are 36% Open
You are open at times, but generally you don’t let many people into your inner world.
It’s possible that you have a friend or two that knows you well.
But to most people, you are a total mystery.