Dramoghe

Wat ik soms denk in dat hoofd van mij..

Posted on: February 25, 2007

Aan allen die mijn lay-out maar niets vinden: dikke pech! Ik vind uw lay-out eigenlijk ook maar niets, gij daar met uw niet-deftig-afgewerkte-hoekskes. En gij kent daar dan nog iets van. Ik heb mijn lay-out gekozen uit dat wordpress-gallerij dingske, ik vind het een schoon en als het u niet aanstaat moet je maar feeds lezen in plaats van hier te komen kijken. Met dat gereutel hele dagen. Je bent ervan overtuigd dat ik het mij niet aantrek en al, ewel, je hebt het mis. Ik trek het mij wel aan. Zo’n seutekaba ben ik wel. Maar vandaag niet. Vandaag gaat het niet zo goed. Vandaag heb ik zin om iemand pijn te doen.

Eigenlijk had ik zin om mezelf pijn te doen, maar ik dacht ineens aan een smsje dat ik een paar uur eerder kreeg. Ik zou eigenlijk beter iemand anders pijn doen. Met al die zelfdestructiviteit maak ik alleen mezelf kapot weetjewel. En je mag nog zo hard met de puntjes van een schaar in je arm duwen, de pijn in je hoofd en je hart gaat er toch niet door weg. 

En maar bleiten en maar bleiten. En maar in je kussen bijten van frustratie. En maar roepen en tieren in je hoofd en tegelijkertijd stilletjes in je bed liggen luisteren naar je mp3 speler op het hoogste volume om de stemmetjes in je hoofd het zwijgen op te leggen. En maar herhalen dat je geen halve seconde langer thuis gaat wonen dan noodzakelijk is, dat je met je eerste centjes alleen in een appartementje gaat trekken waar je doet wat je wilt wanneer je het wil hoe je het wil.

En waarom? Om de zoveelste banale ruzie met je ouders en je broertje? Neen gij. Omdat je niet gelukkig bent. Omdat je het zonnetje in huis bent, de vrolijke van de vriendjes en vriendinnetjes, de eeuwige positivist, het luisterend oor, de crappy raadgever. Omdat je al die dingen graag doet, er plezier van hebt. Omdat je hart er warm van wordt. Van vriendjes en vriendinnetjes opbeuren. Van overal de positieve kant van zien. Van verliefdheden en flirtgedoe. Je leeft op verliefdheden en flirttoestanden. Je leeft van gesprekjes met zagemensen op de bus en op de trein. Van bouwvakkers die fluiten als je passeert. Je hebt ze nodig. Ze maken je gelukkig. Dacht je.

Nee! Je weet het zeker! Je leeft op die kleine prietprutplezantigheden. En verliefdheden en flirtgedoe. En dan wordt je ziek. En dan zijn er een tiental dagen geen verliefdheden. Geen flirtgedoe. Geen gesprekjes. Niet met vreemden, niet met vrienden. Geen onnozeligheden. Geen zattigheden.
Dan zijn er de kleine ergernisjes, de kleine verdrietjes. De gedachten en herinneringen. Herinneringen aan kleine plezantigheden en grote verdrietjes. Aan oude wonden en niet verwerkte complexen. Aan donkere tijden en overwonnen depressies. Dan is er ineens dat gevoel van herkenning. Dan is daar ineens die angst om terug te vallen. In dat oneindige diepe zwarte gat. 

En dan bleit je en dan bijt je. En dan besef je dat het niet dat eindeloos studeren en naar de les gaan was dat je leven in z’n greep had. Dat ‘de grote ommekeer’ in je leven er niet plots zal zijn door stage doen of te gaan werken. Dat je nooit tevreden zal zijn. Dat je wilt wat je niet hebt en wat je hebt niet wil. Dat dat altijd zo zal zijn. Dat je een grote egoïst bent. Dat niet alleen jouw leven om jou moet draaien maar ook dat van iedereen rondom je. Dat je niet bang bent voor ‘de reacties’ van anderen, maar wel dat ze zouden reageren zoals jij. Dan denk je na over wie je bent en wat je bent en waarom je zo bent. En je weet waarom je zo bent. Maar niemand anders weet het. Want jij bent Miss Mystery. Niet omdat je zo graag mysterieus wil zijn, maar uit gewoonte. Jaren terug trok je jezelf terug in stilzwijgen, het is als een tweede natuur. Praten is moeilijk geworden.

23 Responses to "Wat ik soms denk in dat hoofd van mij.."

Persoonlijk heb ik wat met zwart en geel zodoende vind ik dit theme lekker fris, iets dat je als je ziek bent wel kan gebruiken!

Ik geloof dat ik u begrijp. Ik geloof zelfs dat ik u helemaal begrijp. Ik denk dat ik het hier nog een keer of drie-vier ga herlezen, en u dan een brief ga schrijven. Met crappy raad en zo van iemand die er zelf ook niks van bakt, terwijl ze dat zichzelf en anderen maar al te graag laat geloven. Blijven bijten!

Je weet dat je met mij altijd kan praten é meid. En als ik altijd zeg dan is dat 24u op 24. Over eender wat. Ik weet dat ik dat al ettelijke keren gezegd heb, maar ik meen dat dan ook. Heb je om 4u ‘s nachts zin of nood om te babbelen, ik ben er voor je. Het opkroppen is niet goed. Ik doe het zelf ook nog altijd veel te veel en dat maakt een mens kapot vanbinnen. De stemmetjes in mijn hoofd waren deze week ook weer veel te actief, zoals je wel gemerkt hebt.

Berichtje hierboven klinkt verdacht veel als een depressie, zo eentje van het klinisch vaststelbare type. Then again: wie ben ik om dat op basis van een paar treurige berichtjes te beslissen? Ik toets het gewoon af aan dingen die ik zelf heb doorgemaakt.

Een goeie raad: blijf praten en blijf mensen zien (en dat tweede kan eigenlijk zelfs perfect zonder het eerste). Je hebt er waarschijnlijk geen nood en behoefte aan, maar soms moet je jezelf wel dwingen…

Damn, ik ben hier slecht in… Ik kan dus totaal ni overbrengen wa’k aan’t voelen ben, maar ik voel wel iets… Hang in there girl…

Oei, dramoghe, het moest er precies eens allemaal uit. En ‘t zit precies diep. Hou u vast aan het feit dat er mensen zijn die alles voor u zouden doen. Je bent niet alleen op deze wereld! En praten met iemand die je vertrouwt helpt wel degelijk. Laat het eruit!

En ik zeg je hetzelfde als koen: als je eens wilt praten, je weet mij te bereiken!

Voor iemand die zich in stilzwijgen hult en die praten moeilijk vindt, is dit stukje anders wel een redelijk machtige en eerlijke ontboezeming. Een fantastische eerste stap richting een communicatievere nieuwe start !!

Maar men mag niet altijd verwachten dat iedereen altijd zijn mond opentrekt; wie zwijgt wordt vaak als asociaal of oppervlakkig gezien, terwijl ik het vaak enorm als mijn eigen aard gezien heb. Ik ben geen grote klep, ik kan moppen tappen als de beste, maar ga slechts zelden tegen wie dan ook vertellen waarover ik al zo lang loop te piekeren of waarom ik 2 avonden geleden heb zitten bleiten voor den open haard.

Kortom: volg je gevoelens. Als je wil praten, doe dat dan absoluut! Kies zelf of je graag een beste vriend, dan wel een volledige vreemdeling hiermee wilt ambeteren, alles eens er uit smijten kan wonderen doen (al zal je dat met bovenstaand stuk ook wel gemerkt hebben). Maar vooral: het is niet omdat iedereen rondom je zou vinden dat je moet gaan babbelen, dat je dat ook daadwerkelijk moet doen. Doe waar jij je goed bij voelt, en dat kan even goed een paar dagen piekeren en “zaken op een rijtje zetten” zijn, zonder dat je daar achteraf nog over gaat praten met mensen.

En vooral : try to keep on smiling; zelfs een grimas gaat vaak over tot een echte welgemeende grijns.

*schouderklopje*

Zou een warme knuffel of een luisterend oor je kunnen opbeuren? Altijd welkom.

Amai, dat gaat hier diep. En ey, ik vind de layout hier wél kicken!

Meisje, je weet niet hoe herkenbaar dit klinkt voor mij. *dikke knuffel*

En ik sluit me aan bij Dominiek: blijven glimlachen. Misschien is het makkelijker gezegd dan gedaan nu, maar met een glimlach kom je veel verder.

*nog een dikke knuffel*

de een of de andere onverlaat noemede mij mister mysterio jeronimo…niet in de zin die jij bedoelt…maar als ik je emotievolel post zo lees moet ik zegen, dit weekend had ik mutatis mutandis hetzeflde voor behalve da tik niet bleit, en niet in een hoofdkussen bijt, ik heb namelijk geen hoofdkussen en de stemmen in mijj hoofd kon ik niet verjagen met een mp3-speler want op dat vlak leef ik in de middeleeuwen: ouderwetse platen en cd’s en niets anders maar ik vind me wel in je beschrijving van waar een mesn op leeft en wat hem gelukkig maakt vanuit mijn egien contextuele existentie ..ahum…
je gevoelens volgen niet de anderen volgen

kop op meid , borst vooruit en huppakee!

Been there, seen this before. Wat je meemaakt is absoluut niet abnormaal, dus geen paniek. Dit zijn de klassieke groeipijnen waar ieder van ons mee te maken krijgt. De kunst bestaat er in deze soms pijnlijke ervaringen om te buigen in leerrijke ervaringen waardoor je jezelf beter leert kennen, en waarvan je achteraf kan zeggen dat je er sterker uit gekomen bent. Je bent me d’er eentje, maar alleszins goe bezig, don’t worry.

there, there… :)

Ach, gooi het er eens uit!

Donkere momenten heeft iedereen. Het leven lijkt misschien een opeen stapeling van verwachtingen die nooit uitkomen, volgens mij is dat niet. De grootste vrijheid die je hebt is keuze.

Kies wat je zelf graag doet en waar je zelf in gelooft. Probeer zoveel mogelijk het positieve te kiezen. Doe nooit iets wat je tegen je goesting doet of wat je wordt opgedrongen.

En het zit hem uiteindelijk vooral in de kleine dingen en de doelen die je voor jezelf uitzet. Lees eindelijk eens dat boek dat je altijd al had willen lezen. Eet wat je graag eet. Koop die MP3 speler (*hint, hint*). Bel eens je vriendinnen op in plaats van nog maar eens te smsen met iemand die je niet graag hebt (daar hebben zowel jij als die ander niets aan). Geef hen een compliment omdat ze er voor je zijn! Probeer je dag voor jezelf nuttig te vullen. Wees bovenal eerlijk met jezelf. Durf ‘genoeg’ te zeggen of zelfs te roepen. Zelfrespect rules!

En als het even teveel wordt, denk dan aan wat Mandela zei: “Moenieworrienie”! Morgen beter. Er zijn uiteindelijk meer mensen die achter je staan dan je zelf denkt.

Niks is wat het zijn moet…

Goh… Klinkt allemaal zeer herkenbaar. Been there, felt the same.
Hang in there…

(Sorry, ik besef van mezelf dat ik niet echt swerelds-beste-raadgever-op-moeilijke-momenten ben. :S )

Ik vind je nieuwe look eigenlijk wel mooi.
En omdat ik hem nog nergens anders gezien heb, ook origineel.

Die tekst: Copy – Paste naar mijn blog! (bij wijze van spreken toch…) ik voel het net hetzelfde alleen kom ik er niet eens toe het te beschrijven…Good Luck!

Pijn is fijn.

Groetjes Chantal.

“Pijn is fijn”??
Het was even slikken bij het lezen van deze tekst omdat het inderdaad plots een heel ander licht werpt op de meeste van je andere posts. Aan raad heb je vast weinig behoefte. Maar begrip is er wel… Moed…

Amaai, ik heb de tekst wel vijf keer gelezen. Ik lees wel dagelijks je blog maar ik ken je niet in het echte leven. Toch heb je het gevoel dat iemand kent op die manier. Maar het blijft natuurlijk virtueel.
Als ik alle bovengaande reacties lees denk ik dat daar een pak real-time vrienden tussen zitten waar je door dik en dun kan op rekenen! dat is een heel kostbaar goed, geloof me.
Nu voor wat het waard is: virtuele *knuffel* en virtueel *schouderklopje*. Je slaat je hier wel doorheen meid! Misschien een goed moment om Hasse Simonsdochter te lezen ;-)

Vele klap klap weinig boem boem! GOE GESPROKEN.
Kwas ook al lang van plan zoiets op mijn blog te zetten, maar er klaagt niemand. Dus heeft het geen zin :p

wete wa? ge hebt gelijk!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: