Dramoghe

omdat aandachttrekkerij en luiheid in de genen zitten

Posted on: August 20, 2008

Soms vraag ik me af hoe ik het deed vroeger. Nog niet zo lang geleden.
Hoe ik de tij d vond om te leven én te bloggen. Om dagelijks genoeg te vertellen te hebben om het neer te schrijven en dan ook nog eens om – als er dan vanalles gebeurde – de tijd te vinden om het te verwoorden.

Ik geef toe, ik heb geprobeerd ‘de schuld’ op mijn vriendje af te schuiven. Tijd die ik voor hem reserveer kan ik namelijk iet in een blogje investeren. Daarbij komt nog dat hij niet echt een computergericht mens is.
I quote: “*zucht* Ik heb m’n mails gelezen, wat kan ik nu in godsnaam nog meer op dat internet gaan doen?” en “Schat! Kom eens helpen.. ik ben mijn pijltje kwijt!”. En met ‘pijltje’ bedoelt hij dan dus de muiscursor.
Het feit dat hij elke keer over mijn schouder komt meelezen als ik mijn ‘anonieme’ blogje wil bijwerken is natuurlijk ook niet echt bevorderlijk.

Maarr. Intussen heb ik ingezien dat all this *wijst naar de half vervallen staat van deze blog* ook een heel klein mini beetje mijn schuld is.

Geen tijd? Soms moet een mens tijd maken. Waarom hebben andere hardwerkende, huishoudens runnende, kinderen opvoedende mensen wel tijd om hun zieleroerselen op het net te gooien in ik niet?
Misschien omdat ik niet genoeg moeite doe. Misschien omdat zij niet na  tien seconden naar een blanco scherm staren, zuchtend de pc afsluiten. En ik wel. Misschien omdat zij niet verwachten dat een stukje uit het niets komt aangewaaid en zonder nadenken (of nalezen) op het scherm verschijnt. Misschien maken zij nota’s in hun agenda wanneer hen iets interessants/amusants te binnen schiet. Misschien..

Misschien deed ik dat allemaal ook wel. Vroeger. Nog niet zo lang geleden. En misschien zou ik daar beter opnieuw mee beginnen.

nota: dit is geen verschuldiging of excuus, enkel een vaststelling

3 Responses to "omdat aandachttrekkerij en luiheid in de genen zitten"

en jammer dat je niet over je werk kunt/mag bloggen, ik veronderstel dat je ook al compleet geschifte anekdotes kunt verteleln waarbij je zit te huilen van wanhoop? of is de toestand ondertussen zoveel verbeterd in de loop der jaren?
verhuizen jullie niet naar de nieuwe Grote Toren btw zoals mijn maat die nu pas echt reden heeft om te huilen :-))))

“Schat! Kom eens helpen.. ik ben mijn pijltje kwijt!”

priceless.

@ jero: ik amuseer mij daar eigenlijk wel. toegegeven, ik zit soms ook te vloeken van frustratie, maar ik heb een bendetje toffe collega’s dus dat zit wel goed.
wij gaan idd ook naar die toren,ja. al veel verhalen over gehoord..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: