Dramoghe

Archive for June 2010

Ik heb het geprobeerd. Meerdere keren zelfs. Om terug te keren, bedoel ik. Om mezelf weer thuis te voelen op dit blog.

Het is me niet gelukt.

dramoghe is lang een schuilplaats geweest, een soort alter-ego. Een tweede ik. Een ik, die dingen deed en zei die ik in het ‘echte leven’ niet durfde zeggen of doen.
Dit blog was een uitlaatklep voor opgekropte emoties en frustraties, een manier om raad te vragen, zomaar in het wilde weg. Een plaatse om gedachten los te laten. Om reacties te peilen. Anoniem.

Vooral dat laatste was een pluspunt. Een noodzakelijkheid bijna. Kunnen zeggen wat je denkt, zonder je er iets van aan te trekken wat men ervan denkt; het geeft een gevoel van vrijheid.

Alleen..

Ik ben dramoghe ontgroeid.

Ik ben niet meer dat overstresste, onzekere studentje. Ik ben niet meer op zoek naar mezelf. Of toch niet in diezelfde mate. Bovendien heb ik het gevoel dat ik niet meer zomaar álles kan zeggen. Er lezen te veel bekende ogen mee. En ooit-onbekende ogen, die me intussen bijna beter kennen dan ik mezelf.
Ik zit nog wel met vragen, maar die durf ik hier niet meer stellen. Ik heb wel nog twijfels, maar ik ben bang dat ze aan de verkeerde oren zullen komen. En als ik toch nog een probeer om mijn gedachten neer te schrijven, wordt het tekstje tientallen keren bijgewerkt. En uiteindelijk gewist.

Daarom neem ik afscheid. Tot ziens blogvriendjes.

Advertisements