Dramoghe

Archive for the ‘life’ Category

Inderdaad. Het probleem is.. dat ik niet weet wat het probleem is. Ik ben namelijk een beetje emotioneel instabiel soms. Blijkbaar.
En dan lees ik dit hier en dan flap ik er ineens zoiets uit.  En dan heb ik daar drie dagen later spijt van.
Niet dat ik het op dat moment niet meende, want ik meende het wel degelijk, maar ik heb spijt dat ik het eruit gelaten heb. Dat ik het niet voor mij heb gehouden. Dat ik er anderen heb mee lastig gevallen en dat ik het niet zonder meer kan terug nemen. Dat ik niet kan doen alsof ik het nooit gezegd heb. Laat staan dat ik het nooit gevoeld heb.
Want zie je, die dag, toen ik me zó wanhopig voelde dat ik het nodig vond om mijn gedachten zwart op wit op het web te zwieren, diezelfde dag ben ik ook in ‘t echt een beetje losgebarsten.

 

Stel je vooral geen al te hysterische taferelen voor. Een klein beetje woorden, een beetje veel tranen én ogen-openende-beslissing. Niets spectaculairs. Gewoon. Eén zinnetje. Morgen ga ik werken, ook al heb ik verlof, want ik ben tegenwoordig liever op het werk dan bij jou.

Dat doet de ogen openen blijkbaar. Dan krijg je een geshockeerde blik. En een uitleg. Geen excuses. Gewoon een uitleg. En dan wordt het één en ander uitgepraat. Wat vreemd is, want er zat niet echt iets scheef. Maar blijkbaar zat het ook niet helemaal meer recht.
Dat was alles wat er nodig was om die houdbaarheidsdatum weer een eind op te schuiven. Misschien voor een paar weken. Misschien voor een paar maanden. Maar hopelijk toch voor een heel aantal jaar.
Ik heb dit afgedrukt en in mijn agenda gestopt. En af en toe lees ik het eens opnieuw.
Eigenlijk moet ik toegeven dat ik er heel veel in herken. Mijn vriendje legt misschien niet elke dag een streep tandpasta op mijn tandenborstel, maar als ik ‘s morgens na het douchen half slapend naar m’n handdoek tast, ligt die altijd netjes binnen handbereik.  Ook al had ik hem de dag ervoor op de vloer van de slaapkamer achtergelaten.
En als ik beneden in de keuken kom, staat m’n boterhammendoos klaar op tafel. Met de clemantinetjes ernaast. Omdat hij weet dat ik die anders toch vergeet. En elke avond als ik thuiskom, heeft hij de garagepoort al voor me opengezet zodat ik niet uit m’n autootje moet stappen om binnen te raken.
Als ik uitgetelt in de zetel neerplof, komt hij m’n veters losmaken en m’n schoenen uittrekken. En als ik mopper dat ik geen zin heb om af te wassen, dan doet hij de vaat alleen.

Ik schaam me voor mijn eigen woorden. Het liefst van al wil ik ze terug.

Advertisements

soms vraag ik me af of de houdsbaarheidsdatum van onze relatie is verstreken

Om nog even terug te komen op mijn dramatische afscheid van een maand of vijf geleden..

I overreacted.

‘t Is te zeggen. Op het moment zelf en op het moment van schrijven (zo’n 5 minuten na het gebeuren), bonsde m’n hart in m’n keel en moest ik mij op een stoeltje zetten om niet door mijn knieën te zakken.

Maar achteraf gezien (en na twee soortgelijke voorvallen) is er niets gebeurd. En met ‘niets’ bedoel ik dat er geen gewonden zijn gevallen, geen trauma’s opgelopen en na een paar uurtjes /dagjes was iedereen bekomen van de shock.

What happened.

Ewel..
Hier, at work, hebben wij loketjes. Nu moet je je bij  ‘loketjes’ niet bepaald een zaal met glazen raampjes voorstellen, zoals bij de bank hoor. Neen, bij ons bestaan die loketjes uit een rij tafeltjes, gescheiden door zo’n bureau-afscheidings-muurtjes, voorzien van een pc, met daarrond een paar stoeltjes. En aan die loketjes ontvangen wij ‘klanten’.

Helaas kunnen sommige van die ‘klanten’ ietwat ontevreden binnenkomen.

In de meeste gevallen gaan onze ‘klanten’ iets minder ontevreden buiten, maar soms .. euhm.. ook niet.  En in dit bewuste geval, was dit laatste nog heel lichtjes uitgedrukt.

En ik was nogal onder de indruk. Een mens is niet elke dag getuige van een stortvloed aan doodsbedreigingen.

Alhoewel het meer en meer lijkt voor te komen.

‘t Zal wel aan de crisis liggen zeker?

Ik ben m’n Google Reader aan het volsteken met blogjes.

Sinds ze op het werk het halve internet hebben geblokkeerd, valt er over de middag anders maar weinig te surfen. Het enige wat er nog te lezen valt bij mijn boterhammetjes met kaas, zijn de artikels op de website van De Standaard en de o-zo-fijne reacties erop.

Joy.

Dat ik er een hekel aan begin te krijgen, besefte ik ineens.

Aan dat dagelijks treinen.

Niet aan de trein op zich, zelfs niet aan de eeuwige vertragingen of de oncomfortabele zeteltjes. Niet eens aan het tijdverlies of aan die vier uur onderweg zijn (leve de hervonden leeshonger!).

Wél aan – hou u vast – de mensen.

Aan hun ongeduld, hun egoïsme, hun afstandelijkheid, luidruchtig- en onbeschoftheid. Aan hun tics, hun gerochel, gesnurk, gekuch en gesnuif. Aan hun heen- en weer geschuif. Aan hun net te luide mp3-muziek. Maar evengoed aan hun getater en gelach, hun bedeesde of net norse wegkijken bij een ‘goeiedag’.

Ik sta te trillen op mijn benen, mijn handen bibberen alle kanten uit, mijn hart slaat dubbel zo snel als anders en ik krijg geen lucht.

Agressie. En hoe je je helemaal niet kunt verweren als de stoppen bij iemand doorslaan.

.. het nieuwste modewoord..

Perceptie. Dat was er ook zo één een tijdje geleden.